در بازی حیثیتی برای مسی؛ آرژانتین نباید طولش بدهد!

 هیچ تیمی در جام جهانی برای باختن نمی‌آید. وقتی کار به مراحل حذفی می‌رسد، دیگر امکان جبران هم وجود ندارد و هر بازی باید برنده داشته باشد و با رسیدن به فینال، دیگر ضریب حساسیت و اهمیت هر چیز ۱۰۰۰ برابر می‌شود. حالا جام جهانی ۲۰۲۶ به قدم آخر رسیده و دو تیم پرطرفدار که از نظر بسیاری کارشناسان شایسته‌ترین‌ها برای رسیدن به فینال بودند، به فینال رسیده و دنیا منتظره یک مسابقه جذاب و هیجان انگیز است.

 آرژانتین و اسپانیا از هر نظر شایسته این جایگاه هستند و واقعاً با توجه به نقاط قوت هر دو طرف، نمی‌توان حدس زد یکشنبه شب چه اتفاقی در زمین خواهد افتاد. دو تیم کامل با نتایج ایده‌آل در این تورنمنت که به خاطر وجود لیونل مسی و لامین یامال، خیلی از نقاط قوت هر دو طرف نادیده گرفته شده است.

 می‌بینیم که در همین ۲۴ ساعت همه دنیا از عکس‌های دو دهه قبل مسی با یامال حرف می‌زنند، یک احتمال عجیب و غریب در یک پروژه یونیسف که حالا در دنیای واقعی جامه عمل پوشیده است. مردم آرژانتین به زبان اسپانیولی صحبت و فرهنگ دو کشور بسیار نزدیک به هم است، برای آرژانتینی‌ها اسپانیا وطن دوم و برای مسی، بارسلونا عشق ابدی است.

 حالا اسطوره شماره ۱۰ بارسا مقابل وارث خود، یعنی یامال می‌ایستد. مسی که خانه‌اش در بارسا را حفظ و بعد پایان فوتبال به آنجا برمی‌گردد، او که هنوز نتایج بارسا را دنبال می‌کند، در آستانه ۴۰ سالگی و پایان راه در ششمین جام جهانی به یامال در اولین جام جهانی‌اش رسیده که فقط ۱۹ سال دارد و تازه در ابتدای راه است.

 قبل از شروع جام، یامال عکسی از ترکیب پیراهن دو تیم آرژانتین و اسپانیا با شماره ۱۹ را منتشر کرد که شماره خود او در لاروخا و شماره مسی در اولین جام جهانی عمرش یعنی ۲۰۰۶ بود. آنجا که مسی هم فقط یک گل زد!

 اما همه این‌ها و ده‌ها و صدها وجوه تشابه دیگر و رکوردهای این دو ستاره، نباید روی این حقیقت سایه بیندازد که هر چه از بازی بگذرد و به دقیقه ۹۰ نزدیک تر شویم، کار برای آرژانتین سخت تر و شرایط به سود اسپانیا خواهد بود. و در وقت های اضافه،  شانس آلبی سلسته به پایین ترین سطح خود می رسد!

 با توجه به حضور ۱۷ بازیکن از تیم قهرمان دوره قبل در این آرژانتین و اینکه در دیدار نیمه نهایی برابر انگلیس، هفت نفر از ترکیب اصلی در شروع فینال جام جهانی قبل حضور داشتند، و در نهایت سن و سال مسی در پایان راه و انگیزه و طراوت و انرژی جوانی یامال و بسیاری هم بازیانش در نخستین جام جهانی خود، آرژانتین باید در همان ۹۰ دقیقه کار را تمام کند.

 همه فوتبال دوستان ماجراهای مربوط به اوج گرمای تابستان در آمریکا و ساعت برگزاری مسابقات به خاطر بینندگان تلویزیونی، تایم نوشیدن آب که در این دوره اضافه شد و تاثیری که پروازهای طولانی بین شهرهای مختلف روی ساعت بیولوژیک بازیکنان می‌گذارد، را به خوبی می‌دانند. حالا تورنومنت به آخر خود رسیده، جام جهانی که همواره با ۵۲ مسابقه در کمتر از یک ماه برگزار می‌شد و از جایی با افزایش تیم‌ها به ۳۲ به ۶۴ بازی رسید، در این دوره با ۴۸ تیم شاهد ۱۰۴ مسابقه بوده که طی ۳۹ روز انجام شد.

 یعنی تیم‌هایی مثل آرژانتین که میانگین سنی بالاتری نسبت به اسپانیا دارند، فشار بیشتری را متحمل و بازی به بازی و مرحله به مرحله، بیشتر به تحلیل رفته‌اند. به خصوص که دیدیم آرژانتین مقابل کیپ ورد و سپس سوئیس، مجبور به تحمل حداقل ۳۰ دقیقه وقت اضافه و زمان بازی تحت فشار بیشتر شد. در فوتبال امروز و بخاطر کمک داور ویدیویی، تایم ۹۰ دقیقه ای مسابقات به بیش از ۱۰۰ دقیقه رسیده و فشار و استرس بالای جام جهانی -که پای سرنوشت یک کشور وسط است- بیشتر از همیشه به بازیکنان لطمه می زند.

 همه این‌ها یعنی آرژانتین برای رسیدن به فینال، اگر چه مثل اسپانیا ۷ بار به میدان رفته اما لااقل روی کاغذ، ۶۰ دقیقه بیشتر در زمین بوده است. چه بسا مقابل انگلستان در نیمه نهایی اگر گل لائوتارو نبود و بازی به وقت‌های اضافه می‌رفت، همانجا این مسئله کار دست مسی و سایر ستاره‌های مسن آرژانتین می‌داد. آرژانتین که مثل بازی با مصر، تمام وجودش را گذاشت که بازی به وقت اضافه نرود.

 این حقیقت در بازی فینال هم وجود دارد. می‌بینیم که در نیمه دوم بازی‌ها مسی بیشتر در زمین راه می‌رود تا انرژیش را برای زمان‌های لازم نگه دارد. او کارگردان اصلی حملات آرژانتین و به لحاظ روحی روانی، وجودش آنقدر مهم است که نمی‌توان او را تعویض کرد. هرچه از زمان بازی می‌گذرد، فشار روی مسی بیشتر و تمرکز او کمتر می‌شود که حتی ممکن است در ضربات پنالتی نیز کار دست او، و در نتیجه دست آرژانتین بدهد!

 درست به همین دلیل آرژانتین و اسکالونی نمی‌توانند اجازه دهند اتفاقات فینال ۴ سال قبل تکرار و بازی به وقت اضافه برود، چرا که همواره نمی‌توان به معجزه دیبو مارتینز، آن سیو درخشان او در دقیقه ۱۲۰ برابر فرانسه و توانمندی و برتری روحیش در ضربات پنالتی، دلخوش کرد. به خصوص اگر مسی پنالتی اول را از دست بدهد!