زلاتان پیراهن پادشاه را پس فرستاد؛ تو کی هستی؟

لبران جیمز از همان دوران دبیرستان پدیده‌ای کم‌نظیر بود؛ تا جایی که پیش از حضورش در زمین‌های NBA، لقب «برگزیده» (The Chosen One) را دریافت کرد. رسانه‌ها و هواداران با اشتیاق منتظر بودند ببینند آیا این جانشین احتمالی مایکل جردن می‌تواند از پس انتظارات سنگین برآید یا نه.

پاسخ خیلی زود روشن شد. لبران نه‌تنها انتظارات را برآورده کرد، بلکه فراتر از آن رفت. نقطه اوج این مسیر در سال ۲۰۱۶ رقم خورد؛ زمانی که او کلیولند کاوالیرز را به نخستین قهرمانی تاریخ این باشگاه رساند و جایگاه خود را در تاریخ بسکتبال تثبیت کرد. پس از آن، دوران لذت بردن از میراث حرفه‌ای‌اش آغاز شد.

او سپس به لس‌آنجلس لیکرز پیوست و با کسب چهارمین قهرمانی NBA و عنوان MVP فینال‌ها، موفقیت‌هایش را تکمیل کرد. در همان مقطع، لس‌آنجلس شاهد حضور یکی از بزرگ‌ترین ستاره‌های فوتبال جهان نیز بود: زلاتان ایبراهیموویچ. زلاتان با سبک خاص خودش در شبکه‌های اجتماعی نوشت: «لس‌آنجلس بالاخره صاحب یک خدا و یک پادشاه شد.»

ایبراهیموویچ بعدها در برنامه تلویزیونی «Neuspjeh Prvaka» توضیح داد: «وقتی نوشتم: خواهش می‌کنم، منظورم این بود که خودم را به آمریکا هدیه دادم. این هدیه‌ای بود که آن‌ها نخریده بودند؛ نه کریسمس بود و نه مناسبتی خاص. من خودم هدیه بودم، و به همین دلیل گفتم: خواهش می‌کنم.»

چرا زلاتان پیراهن لبران را نپذیرفت؟

زلاتان سال‌هاست به اعتمادبه‌نفس بی‌حدوحصرش شناخته می‌شود؛ بازیکنی که از هیچ شروع کرد و با تلاش، استعداد و توانایی ذاتی، به بالاترین سطوح فوتبال جهان رسید. دوران حرفه‌ای او علاوه بر گل‌ها و نمایش‌های درخشان، با اظهارنظرهای جنجالی نیز همراه بوده است.

وقتی لبران جیمز پیراهن لیکرز را برای او فرستاد، واکنش زلاتان دقیقاً همان چیزی بود که از او انتظار می‌رفت.

او گفت: «لبران شماره ۲۳ را دارد و او را برگزیده می‌نامند. پیراهنش را برای من فرستاد، اما من گفتم اگر می‌خواهی احترام بگذاری، اول باید شخصاً بیایی. دوم اینکه: تو کی هستی که خودت را برگزیده بنامی؟ من خودم برگزیده هستم. به همین دلیل پیراهن را امضا کردم و برایش پس فرستادم.»

مقایسه‌ای که اغراق‌آمیز بود

در زمان انتشار این ماجرا، بسیاری رفتار زلاتان را متکبرانه دانستند، اما برای دنبال‌کنندگان فوتبال اروپا، چنین واکنشی از ستاره سوئدی چندان غیرمنتظره نبود.

با این حال، مقایسه او با لبران جیمز تا حد زیادی اغراق‌آمیز به نظر می‌رسد. هرچند ایبراهیموویچ سال‌ها در بالاترین سطح فوتبال اروپا بازی کرد، با ۴۰۵ گل در ۶۳۷ مسابقه، حضور در چهار لیگ از پنج لیگ معتبر اروپا و قهرمانی در سه تای آن‌ها، اما هرگز در سطح اسطوره‌هایی چون لیونل مسی یا کریستیانو رونالدو قرار نگرفت.

او جام‌های متعددی را فتح کرد، اما هرگز موفق به قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا نشد و با تیم ملی سوئد نیز در تورنمنت‌های بزرگ به افتخاری دست نیافت. با وجود بازی در بزرگ‌ترین باشگاه‌های قاره، زلاتان هیچ‌گاه به آن قله نهایی نرسید.

در MLS نیز دوران حضورش کوتاه بود. او تنها یک فصل برای ال‌ای گلکسی بازی کرد، در ۵۶ مسابقه ۵۲ گل به ثمر رساند و تیمش را به فینال MLS Cup رساند، اما بدون کسب عنوان قهرمانی این لیگ را ترک کرد.

از این منظر، قرار دادن زلاتان در سطح لبران جیمز دشوار است. با این حال، کسانی که او را می‌شناسند، می‌دانند این اعتمادبه‌نفس و شخصیت خاص، امضای همیشگی زلاتان بوده؛ ویژگی‌ای که نقش مهمی در رسیدن او به جایگاه برجسته‌اش در فوتبال جهان ایفا کرده است.

همچنین بخوانید: ستاره سرخ‌پوش‌ در مسیر بکام و زلاتان